Speaking to the Sea

I tiptoed away from my sleeping friend and closed the door quietly as the wind brushed my face invitingly. Shrugging a coat on, I walked out in the opaque darkness of the Catalonian night, to meet the voices that I could usually hear in my sleep in the past. And there, across the pier, after the longest period of separation in the last few years, was the ocean, reclining in its resplendent beauty under the cover of the stars shining like a million jewels on a Bedouin velvet carpet.

Ah, my ocean, I can't think of words to describe what I felt when I saw you then. I sat there, watching you, so happy to just be with you. As words formed in my mind, they were in the shape of Tamizh letters, that swoop down like the neck of a swan, rise up like the edge of a mountain and curve like a lover's spine. In the beautiful voice that used to come from an easy chair reclining against the village breeze under the full moon, filling every nook and cranny of Bharathiyar's letters with life.

சுட்டும் விழிச் சுடர் தான் கண்ணம்மா சூரிய சந்திரரோ
வட்டக் கரிய விழி கண்ணம்மா வானக்கருமை கொலோ
பட்டுக் கருநீலப் புடவை பதித்த நல்வயிரம்
நட்ட நடுநிசியில் தெரியும் நட்சத்திரங்களடீ

சோலை மலரொளியோ நினது சுந்தரப் புன்னகை தான்
நீலக் கடலலையே நினது நெஞ்சின் அலைகளடீ
கோலக் குயிலோசை உனது குரலின் இனிமையடீ
வாலைக் குமரியடீ கண்ணம்மா மருவக்காதல் கொண்டேன்.